Bekentenissen van een racist
Ik ben er niet trots op, maar ook in mij schuilt een racist. Een bange racist. Want als ik eerlijk ben heb ik liever “gewone, nette, witte Nederlanders” als nieuwe buren dan mensen met een afkomst die mij vreemd is, met een andere huidskleur en andere gewoonten. Als ik een groep jongeren tegenkom, met donkere kleding en het gezicht half verborgen in hoodies, voel ik mij sowieso niet op mijn gemak, maar nog minder als het om jongeren met een donkere huid en een voor mij vreemde taal gaat. En als mijn kleindochter thuis zou komen met een donkere jongen zou ik dat ongemakkelijk vinden. Ik vind het lastig om het toe te geven, maar het is zo. En als ik heel eerlijk ben, heb ik liever geen AZC in mijn wijk en zou ik graag zien dat die mensen ergens anders worden opgevangen. Ik ben gesteld op mijn rustige leventje en houd niet van gedoe.