Je hebt vast wel door dat ik een stem op Forum niet verstandig vind, en een lidmaatschap van die partij al helemaal niet. Maar ik ga je niet vragen niet naar die partij te luisteren. Ik hoop juist dat je heel goed luistert en nadenkt over wat je dan hoort. En nog meer hoop ik dat je naar jezelf luistert. Wat zijn je diepste verlangens. Waar hoop je op? Wat maakt jouw leven de moeite waard?

Vragen aan Poetin

“Apeldoorn blijft strijden tegen komst AZC” zo kopt een bericht dat Facebook mij meteen voorschotelt wanneer ik de app open. Het zal ermee te maken hebben dat ik me een aantal keren heb uitgelaten over de kwestie. Ik kijk naar de vette zwarte letters die geplaatst zijn over een foto van een aantal actievoerders en politieagenten ergens in de buurt van het AZC.  En ik voel hoe mijn ingewanden zich in een knoop leggen. Die wordt er niet minder op wanneer ik de volgende mededeling zie: ‘Politie knuppelt eigen burgers.”

In de discussie over de opvang van asielzoekers klinken verontrustende geluiden over complotten die ons allen bedreigen. Een kwaadaardige elite zou bezig zijn met het opzetten van een machtsnetwerk met een verwoestend effect op alles wat ons als gewone (lees: witte) mensen lief en dierbaar is. En die kwaadaardige elite wordt mogelijk aangestuurd door buitenaardse, demonische machten, misschien wel reptielen.

Toen ik nog voor de klas stond in het voortgezet onderwijs had ik wel eens te maken met leerlingen die onze school maar niks vonden. Maar op mijn vraag wat ze zelf in de afgelopen jaren hadden gedaan voor de school, bleef het meestal stil. Geen klassenvertegenwoordiger geweest, niet in de leerlingenraad gezeten, geen feest of activiteit georganiseerd, geen huiswerkhulp geboden aan medeleerlingen, niet in de redactie van de schoolkrant gezeten – nog geen stukje geschreven…

Demonstreer met respect voor de democratie die borg staat voor je recht op het uiten van je mening.

Ik ben er niet trots op, maar ook in mij schuilt een racist. Een bange racist. Want als ik eerlijk ben heb ik liever “gewone, nette, witte Nederlanders” als nieuwe buren dan mensen met een afkomst die mij vreemd is, met een andere huidskleur en andere gewoonten. Als ik een groep jongeren tegenkom, met donkere kleding en het gezicht half verborgen in hoodies, voel ik mij sowieso niet op mijn gemak, maar nog minder als het om jongeren met een donkere huid en een voor mij vreemde taal gaat. En als mijn kleindochter thuis zou komen met een donkere jongen zou ik dat ongemakkelijk vinden. Ik vind het lastig om het toe te geven, maar het is zo. En als ik heel eerlijk ben, heb ik liever geen AZC in mijn wijk en zou ik graag zien dat die mensen ergens anders worden opgevangen. Ik ben gesteld op mijn rustige leventje en houd niet van gedoe.

Wanneer ik Word open, is er meteen de vraag wat ik wil schrijven. Een sollicitatiehandleiding voor een marketingbedrijf? Een artikel over effectief vrijwilligerswerk misschien? Of een weblog over een trip door het Yellowstone Park dan?

“Nog nooit heb ik werkelijk ervaren dat God er is, en dat doet me steeds meer verdriet,” vertrouwde een oude man me toe. Trouwe kerkganger, levenslang gelovige, bidder, zóeker. Maar nog altijd geen vinder.

Juist het zoeken beneemt het zicht op wat bijna rakelings nabij is.