“Apeldoorn blijft strijden tegen komst AZC” zo kopt een bericht dat Facebook mij meteen voorschotelt wanneer ik de app open. Het zal ermee te maken hebben dat ik me een aantal keren heb uitgelaten over de kwestie. Ik kijk naar de vette zwarte letters die geplaatst zijn over een foto van een aantal actievoerders en politieagenten ergens in de buurt van het AZC. En ik voel hoe mijn ingewanden zich in een knoop leggen. Die wordt er niet minder op wanneer ik de volgende mededeling zie: ‘Politie knuppelt eigen burgers.”
In de stijl van een kwaliteitskrant worden halve waarheden verkondigt die in de toch al explosieve situatie erger (want minder doorzichtig) zijn dan hele leugens. “Apeldoorn blijft strijden tegen komst AZC”? Hou toch op! Een kleine groep blijft zich weliswaar roeren, maar zeker niet heel Apeldoorn. Maar die kleine groep meet zich wel aan héél Apeldoorn te zijn, of liever nog héél Nederland. Het is de bekende truc van populisten en fascisten die altijd weer onbeschaamd claimen namens “Het Volk” te spreken. Je kunt er beter geen gebruik van maken als je niet voor extreemrechts wilt worden aangezien.
Een soortgelijke tendentieuze verdraaiing van de feiten zit in de bewering: “Politie knuppelt eigen burgers”. Met die vier woorden wordt doelbewust het beeld opgeroepen van een autoritaire staat die burgers onder de knoet houdt. Ik was er niet bij, maar neem aan dat het bericht in zoverre klopt dat er klappen gevallen zijn. En eerlijk gezegd begrijp ik dat wel – wat iets anders is dan het goedpraten. Ik zou in ieder geval totaal ongeschikt zijn om als agent de orde te handhaven. Geconfronteerd met intimidatie, zwaar vuurwerk, gejoel en gesar zou ik gemakkelijk m’n zelfbeheersing verliezen en door collega’s moeten worden tegengehouden om er niet met m’n wapenstok op los te rammen.
Tegen AZC’s demonstrerende lieden die het volkomen gerechtvaardigd vinden geweld te gebruiken, en gemeentes klauwen met geld en veel te veel menskracht kosten, blijken echter niet zo heel erg sportief wanneer ze zelf een klap krijgen en meten die dan ook graag breed uit: “Politie knuppelt eigen burgers.” Het werkwoord “knuppelen” is slinks gekozen. En de vermelding dat het om “eigen burgers” gaat, maakt nog eens extra duidelijk wat voor een grote misdaad hier tegen “Apeldoorn” wordt gepleegd. Je zou er je schouders over kunnen ophalen en er misschien beter om kunnen lachen als het niet zo droevig en doortrapt was.
“Apeldoorn blijft strijden…”? Het klinkt nogal heldhaftig en zo is het waarschijnlijk ook bedoeld. Nu heb ik sowieso moeite met het werkwoord “strijden”, ook als het voor een zeer prijzenswaardige zaak gebruikt wordt. Misschien komt het omdat ik zelf niet zo heldhaftig ben, maar bij “strijden” zie ik mensen zwaaien met vlaggen en vaandels, hoor ik tromgeroffel, zie ik marcherende soldaten, rook en vuur, oproer en geweld. En de angst slaat me om het hart.
“Apeldoorn blijft strijden…”? Ik begrijp dat het lekker voelt om te zeggen dat je strijdt. En als je je dan ook nog hebt aangesloten bij “Defend Apeldoorn” is dat extra stoer en neem je het ongerijmde van je met Engels opwerpen als verdediger van Nederland graag voor lief. Want je bént iemand en je dóet wat. Je krijgt complimenten van grote leiders die je zeggen je te steunen in jouw belangrijke en moedige strijd. Het geeft je leven zin en betekenis. Maar tegen welke prijs?
Misschien ben ik te schijterig, te laf, om op deze manier te strijden. Maar ik geloof er ook niet in. En zie er een groot gevaar in, ook voor de demonstrant zelf. Want je verliest gemakkelijk je eigenheid in groepen die claimen het Grote Gelijk aan hun kant te hebben en dus te “strijden”. In een duister verleden is gezegd: “Jij bent niets. Het Volk is alles! Ons Volk boven alles!” En de onderliggende boodschap was: “je voelt je misschien niet gezien, niet gerespecteerd, maar als je je plek inneemt temidden van ons eigen, blanke en superieure Volk, dan bén je boven alles verheven.” Het is de oeroude verleiding als een god te willen zijn. Maar het zal je de hemel niet brengen. Eerder de hel, zoals in die duistere tijd velen tot hun diep berouw en spijt, en veel te laat, ontdekten.
Wat mezelf betreft is er maar één strijd die ik te voeren heb. Niet op straat, maar in mijn eigen hart. Dáár alleen kan ik onrecht overwinnen, misplaatste gevoelens van superioriteit, eigenwijsheid, vooroordelen en angst, ook voor wie anders is, ook voor wie mij vreemd en onbekend is. Het is de strijd om temidden van alle onrust en bedreigingen méns te blijven, médemens, ménselijk. Zo zou ik jou, vluchteling, willen ontmoeten. Zo zou ik jou, bezorgde burger en boze demonstrant, willen ontmoeten. Zeker als we het beiden aandurven onze vuisten te ontspannen en onze handen en harten te openen.
Dirk van de Glind
Apeldoorn
(Beeld: Banksy)
Voor meer inspiratie: https://www.dirkvandeglind.nl/blog
Wil je ook blijven geloven in de zachte krachten van liefde en vriendschap, dan zou de gratis Zachte Krachten Brief iets voor je kunnen zijn. Je kunt 'm inzien op m'n site. Daar vind je ook informatie over de Zachte Krachten Kring: https://www.dirkvandeglind.nl/zachte-krachten
Reactie plaatsen
Reacties