Wij zijn Nederland...?

Toen ik nog voor de klas stond in het voortgezet onderwijs had ik wel eens te maken met leerlingen die onze school maar niks vonden. Maar op mijn vraag wat ze zelf in de afgelopen jaren hadden gedaan voor de school, bleef het meestal stil. Geen klassenvertegenwoordiger geweest, niet in de leerlingenraad gezeten, geen feest of activiteit georganiseerd, geen huiswerkhulp geboden aan medeleerlingen, niet in de redactie van de schoolkrant gezeten – nog geen stukje geschreven…

Ik moet hieraan denken bij de felle AZC-protesten in meerdere gemeenten in ons land. Want daar wringt wat mij betreft dezelfde schoen. En nog wat meer.  

Want net zoals de mopperende leerling gemakshalve vergeet dat hij zelf een deel van zijn school is, zo ziet de protesterende burger gemakkelijk over het hoofd dat hij zelf deel uitmaakt van zijn gemeente. En dat hij dus zelf ook verantwoordelijkheid draagt voor het welzijn van de gemeenschap. Een burger die fatsoenlijk de vraag stelt of het wel zo verstandig is een AZC te openen, en het gesprek wil aangaan, neemt die verantwoordelijkheid.

Ik heb echter grote moeite met mensen die zich grotesk opwerpen als “Defend Gemeente X”, maar niet verder komen dan de betreffende gemeente frontaal aan te vallen, bestuurders in diskrediet te brengen en te bedreigen, en de gemeente bakken met geld kosten. En dat onder het treurige motto: “als IK mijn zin niet krijg, luistert de gemeente niet naar HET VOLK.” Opgehitst door landelijke “politici” die een Farce van Democratie maken, wentelen ze zich in een ongezonde slachtofferrol en vervloeken de als zondebok aangewezen vreemdeling. Ze scanderen “Wij zijn Nederland!” Maar zouden ze zich ook maar een ogenblik realiseren welke verantwoordelijkheid die erkenning met zich meebrengt, dan zouden ze in ieder geval hun intimidaties en botte geweld achterwege laten en zich bij voorbaat neerleggen bij een democratisch genomen besluit van hun gemeente. 

Want Nederland - dat zijn wij allemaal samen. En dus ook degenen die zich niet verzetten tegen de in Den Haag aangenomen Spreidingswet. Die asielzoekers in de eerste plaats als mensen willen zien: mensen op zoek naar een veilig en goed leven. Gelukszoekers misschien, zoals wij allen zijn.

Ik woon in de Apeldoornse wijk De Maten waar het AZC-protest nu al weken aanhoudt en de gemeente autoritair en eigengereid gedrag verweten wordt. Ik kan me echter niet onttrekken aan het idee dat in dit verwijt iets van projectie een rol speelt. Afgezien daarvan lijkt het mij voor iedereen heilzaam om niet alleen te mopperen op wat je niet zint, maar ook aandacht te hebben voor wat wel goed gaat en wat ook je eigen leven prettiger maakt. En je de vraag te stellen wat jouw bijdrage aan de gemeenschap is. Of zou kunnen zijn.

Ik ben er in ieder geval blij mee dat de grote verbindingswegen en kruispunten in onze wijk stevig op de schop zijn geweest en aanmerkelijk veiliger en toegankelijker zijn geworden. Ik ben blij met de bloemrijke bermen die onze toch al groene wijk een fraai aanzien geven. Ik ben blij met het fraaie Matenpark, met de heemtuin, meerdere speelveldjes en een gave skatebaan voor de jeugd. Even verderop is een nieuwe speeltuin ingericht die open zal gaan zodra het jonge gras het hebben kan. En ja hoor, er komt schoon drinkwater uit de kraan, de riolering werkt hier goed, en ons afval wordt keurig opgehaald. Overbodig om te zeggen dat ik hier ook aan alle verkiezingen mee mag doen en iedere keer weer in alle rust en veiligheid mijn stem kan uitbrengen.

Zo ben ik ook blij met een gemeentebestuur dat haar verantwoordelijkheid neemt en plaats wil maken voor wie een veilig heenkomen zoekt.

Ja, het is waar: “Nederland, dat zijn wij!” En onze gemeente, ook dat zijn wij. En dat zijn  de papierprikkers die in onze wijk nog wel eens bezig zijn met het opruimen van rommel die door medeburgers achteloos op straat is gegooid. Ik denk niet dat zij snel zullen zwaaien met vlaggen en vaandels en luidkeels zullen roepen dat ze Nederland zijn. Maar zij wéten en léven wat we onszelf keer op keer weer te binnen moeten brengen: dat we sámen verantwoordelijk zijn voor het welzijn van onze gemeente. En van ons land. En van onze wereld.

Beeld: Vecteezy